Deze brug met zijn rode zandstenen bogen over de rivier de Dee is de oudste in Chester. Hij werd grotendeels herbouwd in de middeleeuwen op de locatie van een Romeinse oversteek, en eeuwenlang was het de enige weg van Engeland naar Noord-Wales. Elk leger, elke koopmanskaravaan, elke veehouder die een kudde chagrijnig Welsh vee opjoeg, trok over deze bogen, totdat een nieuwere brug uiteindelijk stroomafwaarts opende en stilletjes al het verkeer wegnam. Kijk naar de stuw hieronder. Het is een behoorlijk dramatisch stukje ingenieurswerk, en op een goede dag, met het water dat eroverheen raast, lijkt het hele tafereel wel te auditeren voor een film. Als je nu een korte wandeling naar links maakt naar de stadsmuren, zie je een trap genaamd de Wensentrap, gebouwd een paar eeuwen geleden. De lokale folklore is hier heel specifiek over. Als een ongetrouwde vrouw naar de top rent, weer naar beneden en opnieuw naar boven zonder een adem te halen, zal ze de echtgenoot van haar keuze winnen. In modernere en democratische vertellingen kan iedereen alles wensen, op voorwaarde dat ze de hele ademloze sprint zonder naar lucht te happen voltooien. Ik heb het persoonlijk niet geprobeerd, deels uit waardigheid en deels omdat ik de treden heb gezien, die een stuk steiler zijn dan ze lijken. Dus, als je overweegt het te proberen, veel succes. En dat lijkt de perfecte setting om je te vertellen over de heksen van Chester. De stad was getuige van echte heksenprocessen in de zeventiende eeuw, en verschillende vrouwen werden berecht en geëxecuteerd na beschuldigd te zijn van hekserij. Dat deel is helaas geschiedenis. Wat volgt behoort stevig tot de lokale legende, waar de feiten hun kraag losmaken en de verbeelding de overhand neemt. Volgens het verhaal werden beschuldigde heksen in biervaten de heuvel af naar de Dee gerold als een magische test. De ster van het verhaal is de onverstoorbare Granny Wren. Toen de stadsbewoners haar in een vat stopten en het een flinke duw gaven, fluisterde ze een spreuk. Het vat stuiterde weg, platwalste een kaaswagen, raakte de spreekstoel van de burgemeester en, zo beweren de vertellers, sprong over de Eastgate Clock voordat het vrolijk op de rivier verder dreef. Natuurlijk verklaarde iedereen dit als bewijs dat ze een heks was. Granny hield vol dat het gewoon kwam omdat ze een uitzonderlijk groot broodje had gegeten, en de burgemeester stemde plechtig in. Daarna vond niemand het beleefd om te discussiëren. Nu is er iets heel bijzonders aan de overkant van de rivier, en het is te goed om weg te laten. In Edgar's Field, een park aan de overkant, is een verweerde gravure uitgehakt in een zandstenen klif. Het is een heiligdom voor Minerva, de Romeinse godin van oorlog, wijsheid en ambacht, uitgehakt in de tweede eeuw door de steenhouwers die steen uit deze heuvel aan het hakken waren om het fort van Deva te bouwen. Voor elk werkdag zouden ze offers achterlaten voor Minerva, haar vragend om hen heelhuids te houden, aangezien steenhouwen een verontrustende manier was om de kost te verdienen. Wat dit heiligdom echt buitengewoon maakt, is dat het wordt beschouwd als het enige Romeinse rotsheiligdom dat nog steeds op zijn oorspronkelijke plek staat in West-Europa. Het is nooit naar een museum verplaatst of verplaatst. Het zit precies waar de steenhouwers het achterlieten, bijna tweeduizend jaar geleden. Volg de kaart naar Chester Castle. Toegang is hier gratis, dus stap door de poorten en loop naar het punt dat op de kaart is vastgezet.