Is het niet vreemd dat er een put midden op een plein staat? En waarom denk je dat hij zwart is geverfd? Wel, het is tijd voor een ander griezelig verhaal tijdens onze wandeltocht door Tallinn! Luister goed. Als je een kattenliefhebber bent, wil je je misschien schrap zetten, maar als je je dapper voelt, is hier het verhaal: In het middeleeuwse Tallinn was deze oude put een van de belangrijkste waterbronnen van de stad. Het werd echter het middelpunt van een duistere legende. De put produceerde soms angstaanjagende, onverklaarbare geluiden, waardoor de stadsbewoners geloofden dat er een demon op de bodem verscholen zat. Uit angst dat de demon ervoor zou zorgen dat de put opdroogde als hij niet tevreden werd gesteld, bedachten de dorpelingen een wreed idee: ze besloten levende katten in de put te gooien. Ze geloofden dat het offeren van deze dieren de demon misschien zou kalmeren of zijn verstoringen zou voorkomen. Tragisch genoeg werden de katten achtergelaten om te sterven van dorst, uithongering of blootstelling. Arme katten! Gelukkig raakte de put halverwege de negentiende eeuw buiten gebruik, en nu is het water in Tallinn veel veiliger om te drinken. De arme katten hoeven niet langer in angst te leven om geofferd te worden. Maar we zijn nog niet klaar. Kijk om je heen, vooral naar de gebouwen. Net naast de "kattenput" vind je een gebouw met een geschilderd raam. Dit is verbonden met een van de beroemdste legendes van Tallinn. Het draait om een oud hotel in deze straat, en het verhaal is eeuwenlang in verschillende vormen verteld. Hier is een versie van het verhaal: Op een bitter koude winternacht besloot een wanhopige hoteleigenaar, die in de problemen zat door een gebrek aan gasten, zijn leven te beëindigen. Net toen hij zich voorbereidde op zijn laatste momenten, werd hij onderbroken door een plotselinge, krachtige klop op de deur. Een vreemde kwam binnen en vroeg om een kamer op de bovenste verdieping te huren voor een feest tot zonsopgang. De vreemdeling beloofde een genereuze betaling, maar stond erop dat niemand mocht afluisteren. Toen de nacht viel, arriveerden er koetsen en stroomden de gasten het hotel binnen. Het feest was anders dan iets wat de eigenaar ooit had gezien—muziek, dansen en feestelijkheden die leken de fundamenten van het gebouw te doen schudden. Ondanks de instructies van de vreemdeling won de nieuwsgierigheid van de eigenaar het van hem. Hij sloop naar boven en gluurde door het sleutelgat van de feestkamer. Wat hij door het sleutelgat zag, was huiveringwekkend: de Bruiloft van de Duivel. De kamer was gevuld met infernale gasten, bezig met een sinistere viering. Verschillende versies van het verhaal wijken hier af. Sommigen zeggen dat de eigenaar de volgende ochtend een zak met goud vond, maar toen hij het aanraakte, veranderde het in paardemest, waardoor hij instortte en stierf. Anderen beschrijven dat de kamer bedekt was met hoef- en klauwafdrukken. Ongeacht de exacte details bereikte het schokkende nieuws van de aanwezigheid van de Duivel in Tallinn het stadhuis. Ze bevalen dat de kamer permanent afgesloten moest worden, en metselen de ingang dicht en vulden het raam op zodat niemand er ooit weer in kon. Vandaag markeert een huis op nummer zestien in Rataskaevu Street in de oude binnenstad van Tallinn de plaats met een geschilderd raam, waar de Bruiloft van de Duivel zogezegd heeft plaatsgevonden. Fascinerend, nietwaar?