Langs het kanaal hier, zie je een bijzonder fotogenieke rij van oude grachtenpanden die lijken te kantelen, in te zakken, of tegen elkaar aan te leunen in bizarre hoeken – alsof ze gisteravond iets te veel gedronken hebben. Deze worden vaak de Dansende Huizen genoemd. Ze zijn een van de populairste ansichtkaartafbeeldingen van Amsterdam, en als je ze in het echt ziet, begrijp je waarom. Dus, waarom dansen of leunen ze echt? Twee hoofdredenen: funderingen en ontwerp. Ten eerste moet je weten dat Amsterdam letterlijk gebouwd is op water en modder. De grond van de stad is erg zacht, moerassig en in wezen een drooggelegd moerasgebied aan de monding van de Amstelrivier. Om die indrukwekkende hoge huizen te bouwen, moesten de Nederlanders houten palen diep de grond in drijven om stevigere zandlagen te bereiken en die als funderingspijlers te gebruiken. In de zeventiende eeuw gebruikten ze duizenden houten palen onder elk bouwwerk. In de loop van de tijd zijn sommige van deze houten palen verschoven of zelfs verrot. Als gevolg daarvan zakken gebouwen enigszins ongelijk, waardoor ze naar één kant of de andere kantelen. Maar maak je geen zorgen – deze gebouwen worden gemonitord en als een gebouw dreigt te ver te kantelen, worden technische oplossingen toegepast. Veel hebben hun oude houten palen versterkt met beton of nieuwe ondersteuningen gekregen. Leuk weetje: Er is een vaak geciteerd cijfer dat Amsterdam meer dan een miljoen houten funderingspalen onder zich heeft. Als ze allemaal op een dag zouden verrotten, zouden we tot onze knieën in het grachtenwater staan! Ten tweede werden sommige huizen bewust gebouwd om naar voren te hellen naar de straat. Waarom in hemelsnaam? Nou, vroeger waren de meeste grachtenhuizen ook pakhuizen. Ze hebben die grote haken aan de topgevels waarmee goederen omhoog en omlaag werden getakeld via touwen en katrollen. Je kunt waarschijnlijk nu een haak aan de gevel van een dansend huis zien. De huizen hellen naar voren zodat wanneer zware vaten of meubels omhoog werden getild, ze niet tegen de gevel zouden botsen en de ramen zouden verbrijzelen onderweg. Best slim! Door naar buiten te hellen, creëerde het huis een beetje speling. Als je die bewuste helling combineert met het onbedoelde verzakken, krijg je nogal een variëteit aan hoeken. Als je in een ouder gebouw verblijft, heb je gezien dat de smalle, vaak spiraalvormige trappen het bijna onmogelijk maken om meubels omhoog en omlaag te verplaatsen en je kunt nog steeds zien hoe meubels met behulp van de haken worden omhoog getakeld. Tegenwoordig zou de huidige bouwvoorschriften van Amsterdam zulke 'beschonken' streken niet toestaan, maar de oude huizen zijn bewaard gebleven en het resultaat, zoals je kunt zien, is charmant. Terwijl je deze plek fotografeert, wat onweerstaanbaar is, let ook op hoe smal deze grachtenhuizen zijn. Dat is geen perspectief – velen zijn slechts zo breed als een enkel raam. Dit was te wijten aan oude belastingen die gebouwen beoordeelden op basis van de breedte van de voorgevel. Dus bouwden de Nederlanders omhoog en naar achteren, niet breed. Daarom zien de gebouwen er allemaal hoog en slank uit – een beetje zoals de Nederlanders zelf die statistisch gezien de langsten ter wereld zijn, trouwens! Onze laatste stop op de tour gaat verder met het artistieke en historische thema: we gaan naar het Rembrandtplein, een plein vernoemd naar de beroemdste schilder van Nederland, Rembrandt van Rijn. Het is een levendige plek zowel overdag als 's nachts. Volg de kaart om er te komen.