Hier staan we dan, recht voor het indrukwekkende standbeeld van Jeanne d'Arc – zwaard geheven, rijdend op haar oorlogspaard met vastberadenheid. Dit standbeeld werd onthuld aan het eind van de negentiende eeuw en hier geplaatst om een zeer goede reden. Jeanne vocht niet alleen in veldslagen – ze bracht Karel de zevende, de toekomstige koning van Frankrijk, naar Reims voor zijn kroning, recht in de kathedraal van Reims achter ons. In de vijftiende eeuw, tijdens de Honderdjarige Oorlog, leidde Jeanne Franse troepen om deze stad te bevrijden van de dreiging van de Engelsen en hun Bourgondische bondgenoten. Haar reputatie als een door God geleide krijger was al verspreid, en toen ze Reims naderde, probeerde het vijandelijke garnizoen niet eens te vechten – ze vluchtten. Dankzij haar betrad Karel de stad vreedzaam en werd hij gekroond in deze kathedraal, precies zoals Jeanne in haar dromen had voorzien. Maar Jeanne's verhaal eindigde niet met triomf. Een jaar later werd ze gevangen genomen door de Bourgondiërs en verkocht aan de Engelsen. En helaas, Karel – dezelfde man die zij hielp koning te worden – deed niets om haar te redden. Jeanne werd overgeleverd aan de kerkelijke autoriteiten, die altijd wantrouwend waren tegenover gewone mensen die beweerden boodschappen van God te horen. Haar visioenen, zo stelden ze, moesten wel van de duivel komen. Ze werd berecht voor ketterij in een kerkelijke rechtbank, waar de meeste rechters – meer dan negentig procent – Frans waren, niet Engels. Ondanks intensieve ondervraging konden ze haar niet zover krijgen om iets te zeggen dat haar schuld duidelijk bewees. Ze dwongen haar om haar visioenen te ontkennen en te stoppen met het dragen van mannenkleren. Ze gaf uiteindelijk toe. Maar dat had het einde moeten zijn. In plaats daarvan lieten ze haar in de val lopen. In de gevangenis werden haar kleren weggenomen en kreeg ze mannenkleren – en toen ze die weer aantrok, zeiden ze dat ze was hervallen. Deze keer voegden ze de beschuldiging van crossdressing toe, wat ze als een ernstige religieuze overtreding beschouwden. Ze werd veroordeeld en, volgens kerkelijke wet, ter dood veroordeeld door verbranding. Ze was slechts 19 jaar oud toen dit gebeurde. Gedurende de eeuwen probeerden zowel de kerk als de Franse monarchie de schuld af te schuiven, vooral nadat Engeland zich losmaakte van het katholicisme. Jeanne werd langzaam gezien niet als een ketter, maar als een heilige martelaar. En in negentienhonderd twintig, bijna vijf eeuwen na haar dood, verklaarde de Katholieke Kerk haar een heilige. Dus hier staat ze weer, in haar "verboden" harnas, niet langer een veroordeelde ketter – maar de patroonheilige van Frankrijk. Haar verhaal herinnert ons eraan hoe perspectieven in de loop der tijd veranderen en hoe gemakkelijk de waarheid kan worden gevormd door degenen die het vertellen. Jeanne staat hier vandaag als een getuigenis van moed, veerkracht en de blijvende kracht van geloof.