Je staat nu voor de katholieke kathedraal van Sint-Paulus. Laten we beginnen met het hoge gebouw achter je. Scroll door de afbeeldingssectie om het gebouw te identificeren. Dit gebouw is een van de hoogste gebouwen in Albanië. Het heet Tirana Downtown One. Als je goed kijkt, zul je enkele ramen zien die aan de buitenkant uitsteken. Deze zijn niet willekeurig — ze zijn zo gerangschikt dat ze de vorm van de Albanese kaart vormen. Het is misschien niet gemakkelijk te herkennen, maar ik heb een foto toegevoegd waarop het verlicht is. Laten we nu terugkeren naar de katholieke kathedraal van St. Paulus. Voor de kathedraal staat het standbeeld van Moeder Teresa, een Nobelprijswinnaar en een inspirerende figuur van de twintigste eeuw. Voor degenen die haar misschien niet kennen, Moeder Teresa, geboren als Gonxhe Bojaxhiu in Skopje in een Albanese familie, wijdde haar hele leven aan de zorg voor de armsten en meest kwetsbaren. Ze stichtte de Missionaries of Charity in India en haar werk leverde haar de Nobelprijs voor de Vrede op. Hoewel ze wereldwijd werd gevierd, was haar band met Albanië zeer sterk — zelfs toen ze het land niet mocht betreden. Tijdens het communistische tijdperk had Albanië de oorlog verklaard aan religie. Ondanks haar wereldwijde herkenning, werd Moeder Teresa het recht ontzegd om haar moeder en zus te zien, die vastzaten achter gesloten grenzen. Ze smeekte om toestemming om hen te bezoeken of hen naar Italië te brengen voor medische behandeling, maar het regime weigerde. Zelfs smeekbeden van wereldleiders zoals de Franse president, Jacqueline Kennedy en het Vaticaan werden genegeerd. Op een dag, nadat ze de Albanese ambassade in Rome had verlaten, huilde Moeder Teresa openlijk en fluisterde een gebed naar God: "Ik kan begrijpen en accepteren dat ik zou moeten lijden. Maar het is zo moeilijk te begrijpen waarom mijn moeder moet lijden." Uiteindelijk ontving ze een telegram waarin stond dat haar moeder was overleden. Ze kreeg nooit de kans om haar moeders hand nog één keer vast te houden. Toen het regime in de jaren negentig eindelijk zijn greep versoepelde, keerde ze terug naar Tirana — niet om haar geliefden te zien, maar om hun graven te bezoeken. Haar standbeeld staat hier niet alleen omdat ze van Albanese afkomst is, maar omdat ze medeleven en geloof belichaamt. Een ander standbeeld van haar staat op het vliegveld dat haar naam draagt — Moeder Teresa Internationale Luchthaven. Albanezen zeggen vaak, met grote trots, "Wij zijn de natie van Skanderbeg en Moeder Teresa." Laten we het een beetje hebben over religie in Albanië. Ongeveer 70% van de bevolking is moslim, 20% orthodox en 10% katholiek. Binnen de moslimgemeenschap zijn er zowel soennitische als bektashi groepen. Er zijn ook kleine protestantse gemeenschappen. Wat echt bijzonder is, is de religieuze harmonie in dit land. In veel gezinnen is het helemaal normaal om een moslim, een orthodoxe en een katholiek onder hetzelfde dak te hebben. Het maakt niet uit welke religie je partner volgt — respect is wat het belangrijkst is. We gaan nu de Albanese piramide bezoeken. Kijk op de kaart om de volgende stop te vinden.