Dit is de Kathedraal van Valencia en deze grote poort wordt de Apostelpoort genoemd. Elke week, op donderdagen, net voor de middag, verzamelen zich acht mannen in zwarte gewaden bij deze deur, zitten in een cirkel en houden rechtszitting. Dit is het Watertribunaal, en het wordt algemeen beschouwd als de oudste functionerende rechtbank ter wereld. Al meer dan duizend jaar lossen deze mannen geschillen op tussen boeren over wie hoeveel water neemt uit de oude irrigatiekanalen die de velden bevoorraden. Vergeet niet, ik noemde deze rechtbank toen we bij Mercado Central waren. Kijk nu naar de toren aan je rechterkant. De stad noemt deze achthoekige klokkentoren El Micalet. Als je ongeveer tweehonderd treden beklimt, kun je een onbelemmerd uitzicht krijgen over de hele oude stad en verder naar de zee. Je hebt echter een ticket nodig om binnen te komen. Nu, laat me je aandacht vestigen op de kathedraal. Als je naar binnen wilt, moet je een toegangsprijs van ongeveer tien euro betalen. Binnen, in een kapel, bevindt zich een beker waarvan veel mensen geloven dat het de Heilige Graal is, de beker die door Jezus werd gebruikt tijdens het Laatste Avondmaal. Het Vaticaan heeft nooit officieel verklaard dat dit de echte Graal is. Maar twee moderne pausen hebben de mis gevierd met precies deze beker, wat niet iets is dat ze zomaar doen. De beker zelf—of tenminste de oude stenen kom in het midden ervan—is door wetenschappers gedateerd op de juiste plaats en tijd in de geschiedenis, waardoor het een geloofwaardige kandidaat is voor de originele beker. Dus, van alle bekers in de wereld die deze titel claimen, is dit de enige die door twee pausen daadwerkelijk op het altaar is geheven. Wat je daar ook van denkt. Hoe is het in Valencia terechtgekomen? Volgens legendes had deze heilige beker al eeuwen gereisd, was door christelijke handen gegaan, verborgen tijdens tijden van gevaar, en beschermd tijdens oorlogen en vervolgingen. Tegen de vijftiende eeuw was het in het bezit gekomen van de Kroon van Aragon. Zijn beschermer was Koning Alfonso de Vijfde van Aragon, bekend als Alfonso de Grootmoedige. Geconfronteerd met de enorme kosten van oorlog, stuurde hij de kelk naar Valencia als onderdeel van een koninklijke financiële belofte, een soort onderpand voor schulden. En hij kwam er nooit op terug. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog, toen kerken in de stad in brand stonden, moest deze heilige beker uit dit gebouw worden gesmokkeld en verborgen. De man die hiervoor verantwoordelijk was, wendde zich tot de dochter van zijn hospita, een jonge vrouw genaamd María Sabina Suey. Ze wikkelde de beker in een krant, stopte het onder haar arm en liep de kathedraal uit. Ze verborg het bijna twee jaar lang, waarbij ze het steeds van de ene naar de andere schuilplaats verplaatste, altijd een stap voor de volgende zoekactie. Tijdens een van de zoektochten trok een militiecommandant een lade open en zag de beker daar liggen. Hij keek ernaar, sloot de lade en zei niets. En later waarschuwde hij Sabina stilletjes dat haar leven in gevaar was. Zijn stilte redde zowel het relikwie als de vrouw die het beschermde. Toen de oorlog eindelijk voorbij was, kwam de beker terug. Het werd teruggegeven tijdens een ceremonie, en Valencia had zijn Graal weer, dankzij een jonge vrouw, de tweede van de drie helden van ons verhaal, en een vijand die wegkeek. Volg nu de kaart naar een plek waar je de botten van de Romeinse stad kunt zien. Je zult echter een ticket moeten kopen om dit te verkennen. Dus, als je niet geïnteresseerd bent, blijf hier staan en luister naar de volgende stop terwijl je naar de afbeeldingen in het Foto-tabblad kijkt.