Dit is het Museo de las Hogueras de San Juan, en dit is de perfecte plek om je te vertellen over het festival Hogueras de San Juan, dat elk jaar wordt gevierd in de nacht van de drieëntwintigste juni, de vooravond van Sint Jan. Het werd officieel opgericht door José María Py y Ramírez de Arellano, een postbode geboren in Cádiz die in Valencia had gewerkt, de Fallas daar had gezien, en vond dat Alicante zijn eigen versie moest hebben. Nu is Fallas het grote lentefestival van Valencia, gevierd halverwege maart, en het is een van Spanje's meest spectaculaire tradities. Tijdens dit festival maakt elke buurt zijn eigen falla — een gigantisch artistiek monument gemaakt van kleurrijke figuren genaamd ninots. Sommige zijn speels, sommige zijn mooi, en vele zijn heerlijk sarcastisch, waarbij politici, beroemdheden en sociale trends worden bespot met onmiskenbaar Spaanse humor. Ze worden een paar dagen tentoongesteld en daarna verbrand. Arellano was zo onder de indruk van dit festival dat hij een artikel schreef in een lokale krant, de burgemeester en een burgervereniging genaamd Alicante Atracción overtuigde, en de eerste officiële Hogueras vond plaats in juni negentienhonderdachtendertig. Er waren er negen. In Alicante bouwen mensen tijdens het festival enorme artistieke monumenten op meer dan honderdtachtig pleinen. Sommige zijn vier verdiepingen hoog. De meeste zijn satirisch, gemaakt van hout, papier-maché en piepschuim, en het kost maanden om ze te bouwen. Ze worden Hogueras genoemd, “vreugdevuren,” omdat om middernacht op de vierentwintigste juni, ze allemaal tegelijk in brand worden gestoken. Het ritueel wordt de Cremà genoemd, “de verbranding.” Het begint met een gigantisch vuurwerk dat om middernacht van het kasteel wordt gelanceerd, het moment dat de zomerzonnewende overgaat in de dag van Sint Jan. Eerst worden de Hogueras voor kinderen aangestoken, dan de volwassen versies op het hoofdplein, en vervolgens die in de wijken. Er is een secundaire traditie genaamd La Banyà, “de natmaking.” Terwijl de vreugdevuren branden, rijden de brandweermensen van de stad door de straten en besproeien het publiek en de monumenten met slangen. Je roept "Bombero, l’aigua!", wat "Brandweerman, het water!" betekent, en zij spuiten je nat. Het is heerlijk rommelig. Nu, hier is iets interessants. Vreugdevuren waren in Alicante verboden vanwege het brandgevaar in een dichtbebouwde oude stad. Echter, in de late negentiende eeuw, onder een burgemeester genaamd Carlos Chorro, vergat de gemeenteraad het jaarlijkse verbod op vreugdevuren en vuurwerk voor Sint Jan te publiceren. De burgers merkten het op, en dat jaar staken ze overal in de stad vuren aan. Het feest was zo wild en de raad zo beschaamd, dat de burgemeester uiteindelijk werd gedwongen om af te treden. Het duurde nog zevenenveertig jaar voordat iemand het festival formaliseerde. De toegang is hier gratis, dus stap gerust naar binnen als je wilt. Elk jaar stemt het publiek om één figuur te redden van de verbranding, en die figuur blijft voor altijd in dit museum. Dus het museum staat vol met vreemde en wonderlijke satirische sculpturen uit de afgelopen decennia, meestal van beroemdheden en politici waar de stad op dat moment boos op was, bevroren in gips en piepschuim, allemaal met enigszins verouderde mode aan. Neem je tijd om het museum te verkennen, en als je klaar bent, volg dan de kaart naar de volgende stop.