Je kunt gemakkelijk langs deze stop lopen zonder hem te zien, wat passend is, want de lokale bevolking heeft eeuwenlang geprobeerd te vermijden erop te stappen. Dit is de Steen van Ongeluk, een kleine, gehavende grijze steen, ingebed in de hoek van een muur. Hij ziet eruit als niets. Afhankelijk van wie je het verhaal vertelt, is het ofwel het ongelukkigste object in Lublin of de favoriete grap van de stad. Hier is de legende. Eeuwen geleden diende de steen als basis voor het houten blok van de stadsbeul. In een typische Lublin-twist, bracht de beul op een dag zijn bijl zo fel naar beneden op de nek van een onschuldige man dat de slag het houten blok in tweeën spleet en de steen eronder beschadigde. Vanaf dat moment werd gezegd dat de steen vervloekt was. Elke tegenslag in de omliggende straten werd erop afgeschoven. De lijst, zoals Lublinners deze vertellen, is wonderbaarlijk gedetailleerd. Een roedel honden die ooit gemorste soep van de steen likte, viel dood neer, wat de reden is dat een kleine verhoging in de buurt nog steeds Psia Górka, Hondenheuvel, wordt genoemd. Een metselaar die probeerde een stuk ervan af te hakken werd blind. Een Russische soldaat viel van de klokkentoren van de orthodoxe kathedraal op het Litewski-plein, wat de lokale bevolking toeschreef aan de steen. In het begin van de twintigste eeuw explodeerde een kruitmagazijn in de buurt, en de steen kreeg de schuld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vielen Duitse bommen vaker op deze straat dan ergens anders in de buurt, en ja, de steen kreeg de schuld. Als je alles bij elkaar optelt, is de kleine gehavende steen verantwoordelijk voor meer lokale rampen dan hele eeuwen van oorlogvoering. Kijk nu naar de steen. Let op de zichtbare beschadiging op het oppervlak. Dat, zegt de overlevering, is de oorspronkelijke wond van de bijl van de beul, die ik je vertelde bij Piwnica Kata. Wat je op dit punt doet, is aan jou. De traditie in Lublin is eenvoudig. Raak de steen niet aan. Sta er niet op. Leun er niet tegenaan voor een foto. Mensen doen dagelijks alle drie deze dingen. Enkelen van hen hebben later misschien pech, en ze zullen absoluut de steen de schuld geven. Wat mij betreft, zou ik er gewoon voorzichtig langs lopen en er van een respectvolle afstand naar kijken. Wanneer je er klaar voor bent, volg dan de kaart naar een grote gotische poort die de ingang van de Oude Stad markeert.