Neem een moment om de buitengewone bronzen deuren voor u te bestuderen. Deze deuren zijn het werk van Giacomo Manzù, een van de meest gevierde beeldhouwers van Italië in de twintigste eeuw. Het thema van de deur is bedrieglijk eenvoudig: Oorlog en Vrede. Maar niets aan hun uitvoering is eenvoudig. Begin met het kijken naar de halfronde boog boven de deuren. Dit is het paneel "Vrede", en het straalt warmte uit. U kunt een moeder zien die achterover leunt en een baby vrolijk de lucht in heft, terwijl een vader dichtbij staat. Op de achtergrond rent een jonge man vrij met een stromende doek die achter hem aan wappert, een symbool van vrijheid en de zorgeloze beweging van een samenleving die zonder angst leeft. Het is een beeld van alledaags geluk, van het leven zoals het zou moeten zijn. Richt nu uw blik naar de hoofddeuren hieronder, en de sfeer verandert drastisch. Dit is "Oorlog", en Manzù houdt niets achter. Kijk goed en u ziet een soldaat die een mes hanteert tegen een andere figuur. In de buurt ligt een kind huilend en verlaten op de grond, een beeld dat veel kunsthistorici verbinden met de bijbelse Kindermoord van Bethlehem. Misschien nog het meest aangrijpend is een vrouw die wanhopig reikt naar een gehangen man, een scène die de persoonlijke tragedies van bezetting en executie oproept. Deze beelden zijn niet abstract. Ze zijn geworteld in wat hier plaatsvond. Toen Duitse bommenwerpers het stadscentrum van Rotterdam vernietigden in een verwoestend luchtbombardement. Bijna alles werd vernietigd. Deze kerk, de Sint-Laurenskerk, was een van de weinige middeleeuwse bouwwerken die bleven staan, hoewel het zwaar beschadigd was. Wanneer u naar die oorlogspanelen kijkt, ziet u de herinnering aan die dag permanent in brons gegoten. Merk nu iets opmerkelijk op tussen de twee secties. Een zwaar, realistisch bronzen doek hangt gedrapeerd over het midden van de deur, en overbrugt de scènes van oorlog beneden en vrede boven. Dit gebeeldhouwde draperie is een van de meest besproken kenmerken van het hele werk. Het vertegenwoordigt de sluier tussen vernietiging en harmonie, een herinnering dat de grens die de twee scheidt veel dunner en fragieler is dan we misschien graag geloven. Er is ook een fascinerend achtergrondverhaal bij deze deuren. Manzù was geen onbekende in heilige opdrachten. Hij ontwierp ook de beroemde Doodspoort voor de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan. Maar hij was een overtuigd marxist, en toen hij dit project accepteerde, maakte hij één voorwaarde duidelijk: hij zou niet worden gedwongen om traditionele religieuze beelden op te nemen. Hij wilde dat deze deuren spraken tot de universele menselijke ervaring van de inwoners van Rotterdam, niet tot een strikt kerkelijk publiek. Het resultaat is een werk dat diep persoonlijk en seculier aanvoelt, zelfs terwijl het zich op de drempel van een huis van aanbidding bevindt. Toegang tot de kerk is betaald, voel je vrij om binnen te gaan als je de kerk verder wilt verkennen. We verplaatsen ons nu van het spirituele hart van het oude Rotterdam naar het levendige, kleurrijke hart van de nieuwe stad. Steek over naar het massieve hoefijzervormige gebouw.