Deze kleine vierkante steen, apart gezet in dit hoekje van de Oude Stad, is een Romeins offeraltaar. Het komt uit de eerste of tweede eeuw na Christus en er staat een korte inscriptie op de voorkant. Het bevat een naam: Vinicia Pavlina. We weten niet precies wie Vinicia Pavlina was. We kunnen uit de naam gissen. Vinicia is een Romeinse familienaam en Pavlina is de vrouwelijke vorm van Paulinus. Ze was dus een vrouw, vrijwel zeker uit een respectabele Romeinse familie, mogelijk de echtgenote of dochter van een lokale Romeinse bestuurder. De gravering is zorgvuldig en de letters zijn netjes, wat suggereert dat de familie zich een bekwame steenhouwer kon veroorloven. Het altaar lijkt te zijn gebruikt voor wijnoffers. Dit was een dagelijkse Romeinse religieuze praktijk. De Romeinen gebruikten regelmatig wijn in hun rituelen door middel van een praktijk die een libatie wordt genoemd. Dit hield in dat ze een kleine hoeveelheid wijn op een altaar of op de grond goten als offer. Het werd meestal aan het begin van een ceremonie gedaan, ofwel in een openbare tempel of in een privéwoning. Nu, je vraagt je misschien af, waarom wijn gebruiken? Dat komt omdat het belangrijk was voor de Romeinen, omdat zij het zagen als een zuivere en waardevolle substantie. Daarom was het aanbieden van wijn een manier om respect te tonen aan de goden en om hun bescherming of zegen te vragen. Soms werd de wijn gemengd met water of wierook, en wanneer het op een verwarmd altaar werd gegoten, geloofde men dat het stijgende aroma het gebed naar de goden droeg. Dus ergens in deze stad, in de eerste of tweede eeuw, schonk Vinicia Pavlina wijn op deze steen, waarschijnlijk regelmatig, mogelijk dagelijks, om de goden te vragen haar familie te beschermen. Het was een privégebaar in een privéwoning. Ik vind deze plek stilletjes ontroerend. De stad is vol met grote monumenten en beroemde heiligen en politieke martelaren, en terecht. Maar dit is slechts één vrouw, bij naam, die hier lang geleden leefde, wiens familie is vergeten, maar haar naam is er nog steeds. Van alle miljoenen Romeinen die door deze stad moeten hebben gelopen, is Vinicia Pavlina degene die we nog steeds gedag kunnen zeggen. En wederom, dit is hier vanwege de aardbeving. Het altaar werd ontdekt toen de omliggende gebouwen instortten. Het had zich eeuwenlang in het volle zicht verstopt, mogelijk gebruikt als drempel of hoeksteen, voordat het werd ontdekt. Volg de kaart naar een stenen gebouw met een klein museumteken bij de deur. Dat is onze volgende stop.