We staan nu op de Saint Paul’s Street, voor de Collegiale Kerk van Sint Paulus' Schipbreuk. Dit wordt een collegiale kerk genoemd, wat betekent dat het een kanunnikenkapittel en een speciale status heeft, bijna als een kleine kathedraal. Klein en makkelijk te missen, maar toch legendarisch op zichzelf, is dit een van Valletta's belangrijkste parochiekerken. Het lijkt smal en ingeklemd, geperst door de straten van Valletta. Laat je niet misleiden. Dit is een van de oudste kerken van de stad, begonnen in de jaren vijftienzeventig en later in volle barokstijl aangekleed. Voor Malta is het heilige grond. Zijn naam vertelt het verhaal. Rond het jaar zestig leed de apostel Paulus schipbreuk op Malta terwijl hij als gevangene naar Rome werd gebracht. De Bijbel vertelt ons dat het schip uit elkaar viel en de overlevenden naar de kust zwommen. De eilandbewoners verwelkomden hen, staken vuren aan en hielpen hen herstellen. Toen kwam het moment dat iedereen zich herinnert. Paulus was hout aan het verzamelen toen een slang in zijn hand beet. Hij schudde hem af, en er gebeurde niets. De lokale bevolking staarde. Ze dachten dat hij wel een god moest zijn. Paulus bleef, predikte, genas de zieken en bekeerde de Romeinse gouverneur Publius en zijn huishouden. Daarom zegt de Maltese traditie dat het christendom hier begon. Paulus wordt niet alleen als een heilige gezien, maar ook als de geestelijke vader van de natie. Je kunt gratis naar binnen als je dat wilt. Het plafond toont scènes van de schipbreuk en de tijd van Paulus op het eiland. Het is rijk, warm en vol verhalen, hoewel rustiger dan de Saint John's Co-Cathedral. Kijk in de buurt van het hoofdaltaar, en je zult schatten vinden die de lokale bevolking zeer dierbaar zijn. Een relikwie is een stuk marmer waarvan wordt aangenomen dat het afkomstig is van de zuil waarop Paulus in Rome werd onthoofd. Een ander is nog opvallender. In een vergulde relikwiehouder in de vorm van een arm bevindt zich een fragment waarvan wordt aangenomen dat het deel is van Paulus' rechterpolsbeentje. Ja, een echt bot van de man die de schipbreuk overleefde. Deze relikwieën worden gezegend en getoond op belangrijke feestdagen. De kunst vertelt meer van het verhaal. Het hoofdaltaarstuk toont de schipbreuk zelf. Aan de linkerzijde van de kerk staat een levensecht houten standbeeld van Sint Paulus, gebeeldhouwd door Melchiorre Cafà in zestien negenenvijftig. Elk jaar, op tien februari, wordt dat standbeeld door de straten van Valletta gedragen met een groot feest. Legenden volgen Paulus waar hij ook gaat. Eén zegt dat hij in een grot in Rabat verbleef, nu de Grot van Sint Paulus, en dat de aarde uit de grot slangenbeten kon genezen. Mensen stuurden die aarde ooit heel Europa door. Volgens de legende verloor Malta haar giftige slangen toen Paulus die adder afschudde. Vandaag de dag zijn er geen. Toeval of wonder? Dat is aan jou om te beslissen. Voordat we vertrekken, kijk nog eens naar de gevel. In de nissen staan beelden van Sint Publius, de Romeinse gouverneur die de eerste bisschop van Malta werd, en Sint Lucas, die met Paulus schipbreuk leed en het verhaal opschreef. Boven hen staat een klein schip als stille herinnering aan de schipbreuk die alles veranderde. Van hieruit beginnen we naar de rand van Valletta te bewegen. We lopen bergafwaarts naar de Lower Barrakka Gardens en het Siege Bell Memorial. Het is ongeveer tien minuten lopen en een prachtige wandeling. Volg de kaart om er te komen.