Je staat nu op een van de grootste pleinen aan zee in Europa: Piazza Unità d'Italia. Kijk nu eens naar dat gebouw dat direct aan zee ligt. Dat is het stadhuis van Triëst, en ik wil je iets vertellen over iets dat daar voor gebeurde. Als je ernaartoe loopt en naar links kijkt, zie je de Zuil van Karel de Zesde. Daaronder vind je een tweetalige Italiaanse en Hebreeuwse plaquette die de plek markeert waar Benito Mussolini, de Italiaanse dictator, op een podium stond en zijn enige grote toespraak hield die volledig gewijd was aan de anti-Joodse Rassenwetten. Om dit te begrijpen, laat me bij het begin beginnen. Mussolini was de oprichter van het fascisme en regeerde Italië als een dictator in de vroege twintigste eeuw. Het regime van Mussolini was totalitair: het controleerde het politieke leven, onderdrukte de oppositie en werkte nauw samen met Adolf Hitlers nazi-Duitsland in de jaren voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog. Mussolini kwam naar dit plein om een belangrijke openbare toespraak te houden. Het doel was om officieel de Italiaanse anti-Joodse Rassenwetten in te voeren en te rechtvaardigen. Met deze toespraak wilde Mussolini racisme een centraal onderdeel van de fascistische ideologie maken en presenteren als iets "natuurlijks" en noodzakelijk voor de natie. Maar waarom Triëst? Dat was een bewuste zet. Destijds had het een van de grootste en meest gevestigde Joodse gemeenschappen van Italië. Door deze beleidsmaatregelen hier aan te kondigen, op het centrale plein van de stad, zorgde Mussolini voor maximale symbolische impact. De toespraak diende ook als propaganda. Het projecteerde een beeld van kracht en vastberadenheid, en toonde zowel Italiaanse als de bredere wereld dat het fascisme bereid was de samenleving te hervormen, zelfs tegen grote menselijke kosten. De nasleep was onmiddellijk. Binnen enkele weken nam het regime de Rassenwetten aan. Deze verboden huwelijken tussen Joden en niet-Joden, verwijderden Joodse burgers uit openbare ambten en beroepen, en ontnamen velen hun burgerrechten. Duizenden mensen werden uitgesloten van het dagelijks leven en werden tweederangsburgers in hun eigen land. Loop nu met me mee naar het midden van het plein. Ik heb het op de kaart gemarkeerd om verwarring te voorkomen. Onze volgende stop is die sierlijke barokke fontein hier.