Deze kleine stenen boog ziet er misschien niet indrukwekkend uit, maar het vertelt een zeer aangrijpend verhaal. Kijk naar de zijkanten van de boog. Je zult de ankerpunten zien die een ketting en een hekbalk vasthielden. Dit is de Kleine Judenpforte, waarschijnlijk gebouwd in het begin van de dertiende eeuw. Eeuwenlang markeerde deze boog de ingang naar de Joodse wijk van Trier. Tijdens de vorige stop zag je een torenhuis van een rijke familie met de deur vijf meter boven de grond. Dat was een keus en een statussymbool vermomd als beveiliging. Echter, deze poort was gemaakt voor overleving. Joodse gemeenschappen leefden al sinds de Romeinse tijd in Trier, wat het een van de oudste Joodse nederzettingen in Noord-Europa maakt. De veertiende eeuw kondigde een gouden eeuw aan voor het Joodse leven hier, met ongeveer driehonderd Joden die hier woonden, wat drie procent van de stadsbevolking uitmaakte. Ze leefden in deze smalle straatjes, achter poorten die ze 's nachts konden afsluiten. In de late elfde eeuw, ten tijde van de Eerste Kruistocht, waren de spanningen in heel Europa zeer hoog. De Kruistocht was een grote militaire campagne gelanceerd door West-Europese christenen om Jeruzalem en andere heilige plaatsen van moslimcontrole te veroveren. Terwijl groepen kruisvaarders door Europa trokken, arriveerde een prediker die bekendstaat als Peter de Kluizenaar bij de poorten van Trier. Hij wekte sterke religieuze opwinding onder de menigten op, en moedigde mensen aan om aan de kruistocht deel te nemen. Maar deze intense sfeer leidde ook tot geweld. Op de eerste dag van het Joodse paasfeest Pesach, werden Joodse gemeenschappen in Trier doelwitten van aanvallen. Je vraagt je misschien af — waarom werden zij getroffen als de Kruistocht ver weg in het Heilige Land zou plaatsvinden? In die tijd zagen veel kruisvaarders Joden als "vijanden thuis". Er was een overtuiging, geworteld in misverstand en religieus vooroordeel, dat Joodse mensen verantwoordelijk waren voor de dood van Christus. Daarnaast was er ook economische spanning, omdat sommige Joodse families als geldschieters werkten — een beroep dat vaak aan hen was voorbehouden en soms werd gehaat door anderen. Vanwege deze gecombineerde redenen — religieus vuur, angst en economische jaloezie — werden Joodse gemeenschappen in steden zoals Trier geconfronteerd met geweld en vervolging. Dus vluchtte de Joodse gemeenschap in Trier naar het paleis van de aartsbisschop voor bescherming. Maar onder druk van de menigte dwong aartsbisschop Egelbert de overgebleven Joden om zich te bekeren, inclusief hun leider, Rabbi Micah. Keizer Hendrik de Vierde stond later stilzwijgend toe dat al deze mensen terugkeerden naar hun geloof. Vervolgens, toen de Zwarte Dood, een dodelijke epidemie, Europa verwoestte, werden de Joden opnieuw het doelwit. Ze vielen hun Joodse buren aan en beschuldigden hen van het vergiftigen van de putten. De aartsbisschop eigende zich hun bezittingen toe. De genadeslag viel in de vroege vijftiende eeuw, toen aartsbisschop Otto von Ziegenhain alle Joden verbood niet alleen de stad, maar het hele aartsbisdom te betreden. Bijna tweehonderd jaar lang bestond er geen Joodse gemeenschap meer in Trier. Er is nog een verbinding die het waard is om te kennen. De oude Joodse begraafplaats buiten de stadsmuren bevat de graven van de grootouders en overgrootouders van Karl Marx. De grootvader van Marx was hier een rabbi. We komen aan het einde van onze tour nog op dat verhaal terug. Volg de kaart tot je in een groot, open plein verschijnt. Dat is onze volgende stop.