Als je een echte romanticus bent zoals ik, zul je dol zijn op deze muur die "Ik hou van jou" driehonderd en elf keer zegt, in tweehonderdvijftig talen. Het verhaal over hoe deze muur hier is gekomen, is onverwacht ontroerend. Ongeveer dertig jaar geleden begon een Parijse muzikant en verzamelaar genaamd Frédéric Baron met een project. Hij wilde de woorden "Ik hou van jou" verzamelen in elke taal die hij kon vinden. Hij begon door het aan zijn broer te vragen. Daarna zijn buren. Vervolgens begon hij bij de deuren van ambassades, taalinstituten en culturele centra in heel Parijs aan te kloppen. Hij schreef brieven. Hij sprak vreemden aan. In de loop der jaren verzamelde hij meer dan duizend versies van de uitdrukking, in talen variërend van Navajo tot Inuit tot Bambara tot Esperanto. Een kalligraaf genaamd Claire Kito selecteerde vervolgens de visueel meest opvallende scripts en graveerde ze op zeshonderd en twaalf geëmailleerde lavategels, gerangschikt over veertig vierkante meter muur. Zie je die rode spetters tussen de woorden? Ze vertegenwoordigen stukjes van een gebroken hart, die een gefragmenteerde mensheid symboliseren die de muur probeert te herstellen. Volg de kaart, die je naar een plein zal leiden waar de moderne kunst begon.