Kijk naar de twee ronde torens en het enorme oude uurwerk met de wijzerplaat waarop de fasen van de maan te zien zijn. Dit is de Grosse Cloche, wat de Grote Klok betekent, en het is een van de twee middeleeuwse stadspoorten die Bordeaux nog heeft. Eeuwenlang was dit het kloppende hart van het burgerlijke Bordeaux. De klok daarboven wekte de stad, waarschuwde mensen voor branden en luidde elk jaar het begin van de druivenoogst in. Maar toen werd de klok weggehaald. Laat me je vertellen wat er gebeurde. Hoewel zout tegenwoordig gewoon lijkt, was het in die tijd een van de meest essentiële goederen. Voor de tijd van koelkasten was het de enige betrouwbare manier om vlees en vis te conserveren, waardoor het onmisbaar was voor elk huishouden. Dit is precies waarom de Franse kroon er een inkomstenbron van maakte via de gabelle, de koninklijke zoutbelasting, die de kroon de macht gaf om de verkoop van zout te controleren en mensen dwong het te kopen van koninklijke magazijnen tegen verhoogde prijzen. In veel delen van Frankrijk moesten gezinnen zelfs elk jaar een minimale hoeveelheid kopen, of ze het nu nodig hadden of niet. Hier in het zuidwesten van Frankrijk, waar zout al lang overvloedig en vrij verhandeld werd, voelden deze nieuwe regels als een aanval op lokale tradities. Van de ene op de andere dag werden gewone kooplieden en vissers bestempeld als smokkelaars, simpelweg omdat ze zout kochten of verkochten zoals ze dat altijd hadden gedaan. En de frustratie barstte uit in de Opstand van de Pitauds. Duizenden boeren, dorpelingen, priesters en zelfs lokale edelen kwamen in opstand tegen de belasting. Toen de opstand Bordeaux bereikte, viel een woedende menigte de ambtenaren aan die verantwoordelijk waren voor de inning, waarbij ongeveer twintig belastinginners werden gedood, waaronder de luitenant-gouverneur van de koning. De reactie van koning Hendrik de Tweede was snel en meedogenloos. Hij nam de klok van deze toren weg. Voor een middeleeuwse stad was de klok haar stem en onafhankelijkheid, en het weghalen ervan was een publieke belediging. Uiteindelijk werd het teruggegeven. En terwijl we hier zijn, op wat eens het burgerlijke centrum van Bordeaux was, laat me je vertellen over een van de donkerste verhalen van deze stad. Iets meer dan vierhonderd jaar geleden begon ergens op het platteland een herdersjongen van dertien of veertien tegen andere kinderen te vertellen dat hij een wolf was, dat een duistere heer van het bos hem een wolfshuid en een zalf had gegeven en dat hij kinderen had gejaagd en gegeten op de velden. Een meisje dat hij had aangevallen kwam naar voren en noemde zijn naam. Toen het gerechtshof van Bordeaux hem berechtte, besloten ze dat de jongen geen monster was, maar een ziek en gebroken kind, dat dit waanzin was en geen hekserij, en in plaats van hem te executeren sloten ze hem op in een klooster, waar hij zijn korte leven uitzong meer als een wild dier dan als een jongen. Jaren later kwam een magistraat naar hem kijken tegen het einde. De jongen vertelde hem, zonder enige schaamte, dat hij het vlees van kleine meisjes het lekkerst vond, omdat het mals was. Nu, terwijl we naar de volgende stop lopen, wil ik je vertellen over iets waar Bordeaux om bekend staat. Ik heb twee pins op de kaart toegevoegd om verwarring te voorkomen, maar je hoeft daar echt niet te pauzeren. Je kunt de kaart blijven volgen terwijl je luistert.