Zatrzymajcie się na placu i rozejrzyjcie wokół. Znajdujemy się teraz w historycznej dzielnicy Barrio Santa Cruz. Znana z wąskich, krętych uliczek, patio wypełnionych kwiatami i ukrytych placów, ta dawna dzielnica żydowska to doskonałe miejsce na romantyczny wieczór. W średniowieczu ta dzielnica była centrum żydowskiej społeczności Sewilli, kwitnącej pod panowaniem mauretańskim. Jednak po rekonkwiście Żydzi zostali wygnani, a dzielnica przeszła znaczącą transformację. Niestety, sytuacja jeszcze się pogorszyła, gdy Hiszpańska Inkwizycja przejęła władzę, a Żydzi byli zmuszeni do konwersji lub ucieczki przez ponad 400 lat. Dziś w mieście mamy mniej niż 200 Żydów. Uroczy plac, na którym stoimy, nazywa się Plaza de Doña Elvira. Kiedyś był to teren żydowskiego cmentarza i nosi imię Doñi Elviry, postaci z słynnej hiszpańskiej sztuki. Opowiem Wam trochę więcej o tej dzielnicy, zanim pozwolę Wam chodzić po uliczkach, aby odkryć ją samodzielnie. Jedną z najsłynniejszych historii związanych z Barrio Santa Cruz jest legenda o Susonie, córce bogatego Żyda, który mieszkał tu w czasie Hiszpańskiej Inkwizycji. Według opowieści, Susona zakochała się w chrześcijaninie i zdradziła plany ojca o oporze wobec Inkwizycji. Po egzekucji ojca i rodziny Susona żyła resztę życia w wyrzutach sumienia. Jej ostatnią prośbą było umieszczenie jej czaszki na domu jako ostrzeżenia dla innych. Uważajcie na ten dom, gdy będziecie spacerować. Ukrytym klejnotem, który jest zaledwie kilka minut drogi od placu, jest Hospital de los Venerables. Możecie przesunąć zdjęcia, aby zobaczyć, jak wygląda. Jest to pięknie zachowany budynek barokowy, który niegdyś służył jako rezydencja dla starzejących się księży. Teraz mieści galerię sztuki, w której znajdują się prace sewilskich mistrzów, w tym Diego Velázqueza. Układ Barrio Santa Cruz nie jest przypadkowy — jego labiryntowe ulice zostały zaprojektowane, aby zapewnić cień i chłód podczas gorących lat sewilskich. Wysokie mury i wąskie alejki oferowały również ochronę i prywatność, co było istotne w burzliwych okresach historii. Aleje te nazywano „alejkami do pocałunków”, ponieważ bliskość budynków sprawia wrażenie, jakby nachylały się ku sobie, aby się pocałować. Podczas spaceru zwracajcie uwagę na kolorowe azulejos (płytki ceramiczne) zdobiące wiele budynków. Te płytki są znakiem rozpoznawczym andaluzyjskiej sztuki i często przedstawiają sceny religijne lub wzory geometryczne. Wiele domów w tej dzielnicy ma patio wypełnione kwiatami i fontannami, co jest tradycją sięgającą epoki mauretańskiej. Te patio są często prywatne, ale jeśli masz szczęście, zobaczysz niektóre otwarte dla publiczności. Gdy skończysz zwiedzanie tej pięknej dzielnicy, podążaj za mapą do muzeum poświęconego flamenco! Zwróć jednak uwagę, że kolejny przystanek jest również opcjonalny i możesz po prostu posłuchać audio, jeśli nie zamierzasz wchodzić do muzeum.