Stoisz teraz przed katolicką katedrą św. Pawła. Zacznijmy od wysokiego budynku za tobą. Przewiń sekcję obrazu, aby zidentyfikować budynek. To jeden z najwyższych budynków w Albanii, nazywa się Tirana Downtown One. Jeśli przyjrzysz się uważnie, zauważysz okna wystające na zewnątrz. Nie są przypadkowe — ułożono je tak, by tworzyły kształt mapy Albanii. Może to nie być łatwo rozpoznawalne, ale zamieściłem zdjęcie, na którym widać to, gdy budynek jest oświetlony. Teraz wróćmy do Katolickiej Katedry św. Pawła. Przed katedrą stoi pomnik Matki Teresy, laureatki Nagrody Nobla i inspirującej postaci XX wieku. Dla tych, którzy mogą jej nie znać, Matka Teresa, urodzona jako Gonxhe Bojaxhiu w Skopje, w rodzinie albańskiej, poświęciła całe swoje życie trosce o najuboższych i najbardziej bezbronnych. Założyła Misjonarki Miłości w Indiach, a jej działalność na rzecz bliźniego przyniosła jej Pokojową Nagrodę Nobla. Mimo że była znana na całym świecie, jej więzi z Albanią były głębokie — nawet gdy nie było jej dane postawić tu nogi. W czasach komunizmu Albania wypowiedziała wojnę religii. Pomimo światowego uznania, Matkę Teresę pozbawiono prawa do spotkania z matką i siostrą, które były uwięzione za zamkniętymi granicami. Prosiła o pozwolenie na odwiedzenie ich lub przewiezienie ich do Włoch na leczenie, ale reżim odmówił. Ignorowano nawet prośby światowych przywódców, takich jak prezydent Francji, Jacqueline Kennedy czy Watykan. Pewnego dnia, po opuszczeniu albańskiej ambasady w Rzymie, Matka Teresa otwarcie płakała, szepcząc modlitwę do Boga: „Mogę zrozumieć i zaakceptować, że powinnam cierpieć. Ale tak trudno zrozumieć, dlaczego moja matka musi cierpieć.” W końcu otrzymała telegram z informacją o śmierci matki. Nigdy nie miała okazji po raz ostatni jej przytulić. Kiedy reżim wreszcie poluzował swoje jarzmo w latach dziewięćdziesiątych, wróciła do Tirany — nie po to, by zobaczyć swoich bliskich, ale by odwiedzić ich groby. Jej pomnik stoi tutaj nie tylko dlatego, że jest pochodzenia albańskiego, ale także dlatego, że ucieleśnia współczucie i wiarę. Inny jej pomnik stoi na lotnisku, które nosi jej imię — Lotnisko Międzynarodowe Matki Teresy. Albańczycy często mówią z wielką dumą: „Jesteśmy narodem Skanderbega i Matki Teresy.” Porozmawiajmy teraz nieco o religii w Albanii. Około 70% populacji to muzułmanie, 20% to wyznawcy prawosławia, a 10% to katolicy. W społeczności muzułmańskiej znajdują się zarówno grupy sunnickie, jak i bektaszyckie. Są tam również małe społeczności protestanckie. Co jest prawdziwie wyjątkowe, to harmonia religijna w tym kraju. W wielu rodzinach normalne jest, że pod jednym dachem mieszka muzułmanin, prawosławny i katolik. Nie ma znaczenia, jaką religię wyznaje twój współmałżonek — najważniejszy jest szacunek. Teraz udamy się do Albańskiej Piramidy. Spójrz na mapę, aby znaleźć następny przystanek.