Oto jesteśmy, tuż przed imponującym pomnikiem Joanny d’Arc – z mieczem wzniesionym do góry, jadącą na swoim wojennym rumaku z determinacją. Ten pomnik został odsłonięty pod koniec XIX wieku i umieszczony tutaj z bardzo ważnego powodu. Joanna nie tylko walczyła w bitwach – przyprowadziła Karola VII, przyszłego króla Francji, do Reims na jego koronację, w katedrze w Reims, która znajduje się za nami. W XV wieku, w czasie Wojny Stuletniej, Joanna prowadziła francuskie wojska, które wyzwoliły to miasto spod zagrożenia ze strony Anglików i ich burgundzkich sprzymierzeńców. Jej reputacja jako wojowniczki prowadzonej przez Boga już się rozprzestrzeniła, a gdy zbliżała się do Reims, garnizon nieprzyjaciela nawet nie próbował walczyć – uciekli. Dzięki niej Karol wszedł do miasta pokojowo i został koronowany w tej właśnie katedrze, tak jak Joanna to sobie wymarzyła w swoich snach. Ale historia Joanny nie zakończyła się triumfem. Rok później została schwytana przez Burgundczyków i sprzedana Anglikom. I niestety, Karol – ten sam człowiek, któremu pomogła zostać królem – nie zrobił nic, by ją uratować. Joanna została przekazana władzom kościelnym, które zawsze były podejrzliwe wobec zwykłych ludzi twierdzących, że słyszą przesłania od Boga. Jej wizje, argumentowali, musiały pochodzić od diabła. Była sądzona za herezję w sądzie kościelnym, gdzie większość sędziów – ponad dziewięćdziesiąt procent – była Francuzami, nie Anglikami. Pomimo intensywnego przesłuchiwania, nie udało im się uzyskać od niej niczego, co jasno dowodziłoby jej winy. Naciskali na nią, by zaprzeczyła swoim wizjom i przestała nosić męskie ubrania. Ostatecznie się poddała. Ale to powinien być koniec. Zamiast tego, oszukali ją. W więzieniu jej ubrania zostały zabrane, a ona została z męskimi ubraniami – a gdy je ponownie założyła, powiedzieli, że popadła w recydywę. Tym razem dodali zarzut noszenia męskich ubrań, co uważali za poważne przewinienie religijne. Została skazana i, zgodnie z prawem kościelnym, skazana na śmierć w płomieniach. Miała zaledwie 19 lat, gdy to się stało. Przez wieki zarówno Kościół, jak i francuska monarchia próbowały przenieść winę, zwłaszcza po tym, jak Anglia odłączyła się od katolicyzmu. Joanna powoli zaczęła być postrzegana nie jako heretyczka, ale jako święta męczenniczka. A w tysiąc dziewięćset dwudziestym roku, prawie pięć wieków po jej śmierci, Kościół katolicki ogłosił ją świętą. Tak więc stoi tutaj znów, w swojej „zakazanej” zbroi, już nie jako skazana heretyczka – ale jako patronka Francji. Jej historia przypomina nam, jak zmieniają się perspektywy na przestrzeni czasu i jak łatwo prawda może być kształtowana przez tych, którzy ją opowiadają. Joanna stoi tutaj dzisiaj jako świadectwo odwagi, wytrzymałości i trwałej mocy wiary.