Wzdłuż tutejszego kanału zauważysz szczególnie fotogeniczny rząd starych domów kanałowych, które wydają się przechylać, pochylać lub opierać na siebie pod szalonymi kątami – jakby wczoraj wieczorem za dużo wypiły. Są one często nazywane Tańczącymi Domami. To jedna z najpopularniejszych pocztówkowych wizji Amsterdamu, a zobaczywszy je na własne oczy, zrozumiesz dlaczego. Dlaczego jednak naprawdę tańczą lub przechylają się? Dwie główne przyczyny to fundamenty i konstrukcja. Po pierwsze, musisz wiedzieć, że Amsterdam dosłownie jest zbudowany na wodzie i błocie. Gleba miasta jest bardzo miękka, bagnista i właściwie to osuszony teren bagienny u ujścia rzeki Amstel. By zbudować te imponujące wysokie domy, Holendrzy musieli wbijać drewniane pale głęboko w ziemię, aby dotrzeć do bardziej stabilnych warstw piasku i użyć ich jako filarów fundamentowych. W XVII wieku używali tysięcy drewnianych pali pod każdą strukturą. Z czasem niektóre z tych drewnianych pali przesunęły się lub nawet spróchniały. W rezultacie budynki osiadają nieco nierówno, co powoduje ich przechylanie się na jedną stronę lub inną. Ale nie martw się – te budynki są monitorowane i jeśli któryś jest zagrożony zbyt dużym przechyłem, stosowane są naprawy inżynieryjne. Wiele z nich miało stare drewniane pale wzmocnione betonem lub nowymi podporami. Ciekawostka: Istnieje często cytowana liczba, która mówi, że pod Amsterdamem jest ponad milion drewnianych pali fundamentowych. Gdyby pewnego dnia wszystkie zgniły, stalibyśmy po kolana w wodzie kanałowej! Po drugie, niektóre domy celowo budowano z nachyleniem do przodu, w stronę ulicy. Dlaczego? Cóż, w dawnych czasach większość domów kanałowych pełniła także funkcję magazynów. Mają te duże haki na szczycie szczytowych frontonów, które używane były do wciągania towarów w górę i dół za pomocą lin i bloczków. Teraz prawdopodobnie dostrzeżesz hak na szczycie tańczącego domu w tym momencie. Domy pochylały się do przodu, aby podczas podnoszenia ciężkich beczek lub mebli nie uderzały one w fasadę i nie rozbijały okien. Całkiem sprytne! Przechylenie na zewnątrz tworzyło niewielką przestrzeń. Kiedy połączysz ten zamierzony przechyl z niezamierzonym osiadaniem, uzyskasz całkiem zróżnicowane kąty. Jeśli przebywasz w starszym budynku, mogłeś zauważyć, że wąskie, często kręte schody sprawiają, że prawie niemożliwe jest przenoszenie mebli w górę i w dół, i wciąż można zobaczyć meble wciągane przy użyciu haków. Dzisiejsze przepisy budowlane Amsterdamu nie pozwalają na takie pijackie wyczyny, ale stare domy zostały zachowane, a wynik, jak widzisz, jest uroczy. Fotografując to miejsce, co jest nieodparte, zwróć również uwagę, jak wąskie są te domy kanałowe. To nie jest złudzenie – wiele z nich jest tylko na szerokość jednego okna. To było spowodowane dawnymi podatkami, które oceniano na podstawie szerokości frontu budynku. Holendrzy budowali więc do góry i do tyłu, a nie szeroko. Dlatego budynki wyglądają na wysokie i chude – trochę jak sami Holendrzy, którzy są statystycznie najwyżsi na świecie, swoją drogą! Nasz ostatni przystanek na trasie kontynuuje temat artystyczny i historyczny: zmierzamy na Rembrandtplein, plac nazwany na cześć najsłynniejszego malarza Holandii, Rembrandta van Rijn. To tętniące życiem miejsce zarówno w dzień, jak i w nocy. Podążaj za mapą, aby się tam dostać.