To jest Zamek Książąt Pomorskich, gdzie mieszkali Gryfici. Historia tego miejsca na wzgórzu zaczyna się w XII i XIII wieku, kiedy to pierwsza książęca rezydencja stała tutaj z widokiem na rzekę Odrę. W tym czasie była to niewiele więcej niż ziemna warownia. Zamek, który widzimy dziś, zaczął nabierać kształtu, gdy książę Barnim Trzeci zlecił budowę trwałej rezydencji kamiennej. W następnych dziesięcioleciach kompleks rozrósł się do centrum politycznego Księstwa Pomorskiego. Jednym z najważniejszych władców związanych z tym zamkiem był książę Bogusław X, często nazywany Bogusławem Wielkim. Na przełomie XV wieku kontynuował rozwój zamku i pomógł wzmocnić księstwo w okresie rozkwitu. Ale dynastie nie trwają wiecznie, a koniec Gryfitów na początku XVII wieku wiąże się z najmroczniejszą historią tego zamku i z kobietą o imieniu Sydonia von Borcke. Urodziła się wśród pomorskiej szlachty około pięćset lat temu i według wszelkich relacji była uważana za jedną z najpiękniejszych kobiet na dworze Gryfitów. Według legendy, ona i młody książę Ernest Ludwik głęboko się zakochali. Ale książę, jak to książęta, wziął ślub z powodów politycznych, żeniąc się z Zofią Jadwigą Brunszwicką. Sydonia, wściekła i upokorzona, miała rzekomo wypowiedzieć klątwę: „Nie minie pięćdziesiąt lat, a rodzina Gryfitów zginie”. Taka jest legenda. Rzeczywistość była wolniejsza i bardziej okrutna. Sydonia nigdy nie wyszła za mąż. Żyła przez dziesięciolecia w narastającej izolacji, zależna od charytatywności dworu, który niegdyś zdobiła swoją obecnością. Gdy się starzała, kilku książąt z rodu Gryfitów zmarło w szybkim tempie, niektórzy bez potomków. Społeczeństwo, już zaniepokojone przyszłością dynastii, zaczęło szukać kogoś do obwinienia. Podejrzenia padły na starą, niezamężną szlachciankę, która kiedyś przeklęła rodzinę w momencie złamanego serca. Sydonia została formalnie oskarżona o czary. Wezwano świadków, postawiono oskarżenia, a starsza kobieta, która niegdyś była pięknością dworu, została poddana całkowitej procedurze wczesnonowożytnego ścigania czarownic. Została uznana za winną, ścięta za Bramą Młyńską, a jej ciało zostało spalone. Akta procesu wypełniają ponad tysiąc stron, które do dziś są archiwizowane w Greifswaldzie. Siedemnaście lat później ostatni książę Gryfitów zmarł bez dziedzica, a dynastia, która rządziła Pomorzem przez wieki, wymarła. Ten moment był niszczący. Sydonia mówiła pięćdziesiąt lat, a koniec nadszedł w tym przedziale czasowym. Klątwa, niezależnie od tego, czy ktoś w takie rzeczy wierzy, czy nie, wydawała się spełniać. Istnieje wystawa "Czarciej Celi", która ożywia tę historię poprzez holograficzne projekcje i repliki narzędzi tortur z tego okresu. Jest naprawdę niepokojąca. Można to i zamek zwiedzić, ale trzeba zapłacić za wstęp. Teraz, podążaj za mapą do ostatniej ocalałej wieży średniowiecznych fortyfikacji Szczecina.