Możesz przejść obok tego przystanku, nie zauważając go, co jest stosowne, ponieważ miejscowi przez wieki starali się unikać stawiania na nim kroku. To Kamień Nieszczęścia, mały, oszlifowany, szary kamień, wmurowany w róg ściany. Wygląda na nic szczególnego. W zależności od tego, kto opowiada historię, jest to albo najbardziej pechowy obiekt w Lublinie, albo ulubiony miejski żart. Oto legenda. Wieki temu kamień służył jako podstawa drewnianego bloku miejskiego kata. W typowym lubelskim zwrocie akcji kat pewnego dnia opuścił siekierę tak gwałtownie na szyję niewinnego człowieka, że cios rozłupał drewniany blok na pół i uszkodził kamień pod spodem. Od tego momentu kamień miał być przeklęty. Wszystkie nieszczęścia na okolicznych ulicach były przypisywane jemu. Lista, jaką opowiadają Lublinianie, jest wspaniale szczegółowa. Kiedyś paczka psów zlizała rozlaną zupę z kamienia i padła martwa, dlatego małe wzniesienie w pobliżu wciąż nazywane jest Psią Górką. Mularz, który próbował oderwać kawałek, został oślepiony. Rosyjski żołnierz spadł z wieży dzwonniczej katedry prawosławnej na Placu Litewskim, co mieszkańcy przypisali kamieniowi. Na początku XX wieku w okolicy wybuchł magazyn prochu, za co obwiniano kamień. Podczas drugiej wojny światowej niemieckie bomby spadały na tę ulicę częściej niż gdziekolwiek indziej w pobliżu, i tak, to kamień został obwiniony. Gdy dodasz to wszystko, mały uszkodzony kamień jest odpowiedzialny za więcej lokalnych katastrof niż całe wieki wojen. Teraz spójrz na kamień. Zwróć uwagę na widoczne uszkodzenie na jego powierzchni. To, mówi legenda, jest pierwotną raną od siekiery kata, o której opowiadałem w Piwnicy Kata. Co zrobisz w tym momencie, zależy od ciebie. Lublin tradycja jest prosta. Nie dotykaj kamienia. Nie stawaj na nim. Nie opieraj się o niego do zdjęcia. Ludzie robią te wszystkie trzy rzeczy każdego dnia. Kilku z nich może później mieć pecha i absolutnie obwinią kamień. Ja osobiście przeszedłbym obok ostrożnie i podziwiał go z szacunku z daleka. Kiedy będziesz gotów, podążaj za mapą do wielkiej gotyckiej bramy, która oznacza wejście do Starego Miasta.