Poświęć chwilę, aby przyjrzeć się niezwykłym brązowym drzwiom przed Tobą. Te drzwi są dziełem Giacomo Manzù, jednego z najbardziej znanych włoskich rzeźbiarzy XX wieku. Temat drzwi jest pozornie prosty: Wojna i Pokój. Jednak ich wykonanie wcale nie jest proste. Zacznij od spojrzenia na półkolisty łuk nad drzwiami. To panel „Pokój”, który emanuje ciepłem. Widać matkę odpoczywającą, podnoszącą radośnie dziecko w powietrze, podczas gdy ojciec stoi tuż obok. W tle młody mężczyzna biegnie swobodnie z rozwianym materiałem za sobą, symbolem wolności i swobodnego ruchu społeczeństwa żyjącego bez strachu. To obraz codziennego szczęścia, życia, jakie być powinno. Teraz opuść wzrok na główne panele drzwi poniżej, a nastrój zmienia się dramatycznie. To „Wojna”, a Manzù nie pozostawia niczego bez echa. Przyjrzyj się uważnie, a zobaczysz żołnierza dzierżącego nóż przeciwko innej postaci. W pobliżu leży dziecko, płaczące i porzucone na ziemi, obraz, który wielu historyków sztuki łączy z biblijną Masakrą Niewiniątek. Być może najbardziej przejmujący jest moment, gdy kobieta desperacko sięga w stronę wiszącego człowieka, scena, która przywołuje osobiste tragedie okupacji i egzekucji. Te obrazy nie są abstrakcyjne. Są zakorzenione w tym, co wydarzyło się właśnie tutaj. Kiedy niemieckie bombowce zniszczyły centrum Rotterdamu w niszczycielskim nalocie. Niemal wszystko zostało zniszczone. Ten kościół, Sint-Laurenskerk, był jednym z nielicznych średniowiecznych budynków, które pozostały, choć został poważnie uszkodzony. Patrząc na te panele wojenne, widzisz wspomnienie tamtego dnia w trwale odlane w brązie. Teraz zauważ coś niezwykłego pomiędzy dwoma sekcjami. Ciężki, realistyczny brązowy materiał wisi zwisający na środku drzwi, łącząc sceny wojny poniżej i pokoju powyżej. Ta rzeźbiona draperia jest jednym z najczęściej omawianych elementów całego dzieła. Reprezentuje zasłonę między zniszczeniem a harmonią, przypominając, że granica oddzielająca jedno od drugiego jest o wiele cieńsza i bardziej krucha, niż moglibyśmy chcieć wierzyć. Te drzwi mają również fascynującą historię. Manzù nie był obcy religijnym zleceniom. Zaprojektował także słynne Drzwi Śmierci dla Bazyliki św. Piotra w Watykanie. Ale był zagorzałym marksistą i przyjmując ten projekt, jasno postawił jeden warunek: nie będzie zmuszany do uwzględniania tradycyjnych obrazów religijnych. Chciał, aby te drzwi mówiły o uniwersalnym ludzkim doświadczeniu mieszkańców Rotterdamu, a nie tylko do stricte kościelnej publiczności. W rezultacie powstało dzieło, które wydaje się głęboko osobiste i świeckie, nawet gdy stoi na progu domu modlitwy. Do kościoła wstęp jest płatny, zapraszamy do zwiedzania wnętrza kościoła. Teraz przenosimy się z duchowego serca starego Rotterdamu do żywego, kolorowego serca nowego miasta. Przejdź w kierunku masywnego budynku w kształcie podkowy.