Ten łuk nie ma żadnego znaku, żadnej tabliczki, nic, co powiedziałoby ci, czym jest. Ale starsi ludzie z Bari nazywają go Arco delle Streghe, łuk czarownic, i nieco ściszają głos, gdy to mówią. Oto, co mówią. W dawnych czasach, niektóre kobiety z tej okolicy prowadziły podwójne życie. W ciągu dnia były żonami i matkami, kochającymi, zwyczajnymi, kobietami, które spotkałbyś przy studni bez chwili zastanowienia. Ale w nocy stawały się gatte masciàre, kotami-czarownicami. Wdrapywały się po ciemku na dachy, zrzucały ubrania i smarowały swoje ciała tajemną maścią, znaną jako olej czarownic. Następnie, intonując słowa zaklęcia, skakały z dachów w pustkę powietrza, a podczas upadku zmieniały się, tak że to, co miękko lądowało na bladych kamieniach poniżej, nie było wcale kobietą, lecz czarnym kotem. Jeśli byłeś na zewnątrz po zmroku, a czarny kot wbił w ciebie wzrok, tutaj było niebezpieczeństwo. Ale była ochrona. Przeżegnałeś się i wypowiadałeś słowa, które babcie wciąż pamiętają, małą rymowankę proszącą panią nocy, aby pozwoliła ci przejść, i przywołującą Jezusa, Józefa i Marię, aby cię chronili. Wypowiedz to dobrze, a zaklęcie było złamane, a kot był tylko kotem. I jest jedna opowieść, którą muszę ci zostawić. Mówi się, że był mąż, który zaczął podejrzewać swoją żonę. Noc po nocy wymykała się, a on nie wiedział dokąd. Pewnego wieczoru cicho zamienił jej słoik z tajemnym olejem na zwykły olej kuchenny z kuchni. Tej nocy, jak zawsze, wspięła się na dach, namaściła się nieświadomie, wypowiedziała słowa i skoczyła. A rano znaleźli ją na płytach poniżej. Nie kota. Kobietę. Upadłą i nieruchomą. Czy to prawda? Oczywiście, że nie. Ale stań tutaj, gdy zmierzch zapada, spójrz w górę na te dachy i w dół na te blade kamienie, i powiedz mi, że nie możesz w to choć w połowie uwierzyć. Na tym właśnie polega dobra legenda. Idź dalej teraz. Podążaj za mapą do wielkiego zamku.