Ten niewielki kamienny łuk nie wygląda na wiele, ale opowiada bardzo wzruszającą historię. Spójrz na boki łuku. Zobaczysz tam punkty kotwiczenia, które trzymały łańcuch i belkę bramową. To jest Kleine Judenpforte, Mała Brama Żydowska, prawdopodobnie zbudowana na początku XIII wieku. Przez wieki ten łuk oznaczał wejście do żydowskiej dzielnicy Trewiru. W poprzednim miejscu zobaczyłeś wieżowy dom bogatej rodziny z drzwiami pięć metrów nad ziemią. Był to wybór i symbol statusu ukryty pod postacią zabezpieczenia. Jednak ta brama została stworzona dla przetrwania. Społeczność żydowska żyła w Trewirze od czasów rzymskich, co czyni ją jedną z najstarszych osad żydowskich w północnej Europie. XIV wiek zapowiadał złoty wiek dla życia żydowskiego tutaj, mieszkało tu około trzystu Żydów, stanowiąc trzy procent populacji miasta. Żyli na tych wąskich uliczkach, za bramami, które mogli zamykać na noc. Pod koniec jedenastego wieku, w czasie pierwszej krucjaty, napięcia w całej Europie były bardzo wysokie. Krucjata była dużą kampanią wojskową zorganizowaną przez chrześcijan z Europy Zachodniej, mającą na celu zdobycie Jerozolimy i innych miejsc świętych z rąk muzułmańskich. Gdy grupy krzyżowców przechodziły przez Europę, kaznodzieja znany jako Piotr Pustelnik dotarł do bram Trewiru. Wzbudził silne religijne podekscytowanie wśród tłumów, zachęcając ludzi do przyłączenia się do krucjaty. Ale ta intensywna atmosfera prowadziła również do przemocy. Pierwszego dnia żydowskiego święta Paschy społeczności żydowskie w Trewirze stały się celem ataków. Możesz zapytać — dlaczego takie skutki, skoro krucjata miała mieć miejsce daleko w Ziemi Świętej? W tamtym czasie wielu krzyżowców postrzegało Żydów jako "wrogów w domu". Istniało przekonanie, zakorzenione w niezrozumieniu i uprzedzeniach religijnych, że Żydzi są odpowiedzialni za śmierć Chrystusa. Obok tego pojawiało się też napięcie ekonomiczne, ponieważ niektóre żydowskie rodziny pracowały jako lichwiarze — zawód często ograniczany tylko do nich i czasami budzący zazdrość innych. Ze względu na te połączone przyczyny — religijny zapał, strach i zazdrość ekonomiczną — społeczności żydowskie w miastach takich jak Trewir spotykały się z przemocą i prześladowaniami. Społeczność żydowska w Trewirze uciekła do pałacu arcybiskupa w poszukiwaniu ochrony. Jednak pod presją tłumu Arcybiskup Egelbert zmusił pozostałych Żydów do konwersji, w tym ich przywódcę, rabina Micahę. Cesarz Henryk IV później po cichu pozwolił im wszystkim powrócić do swojej wiary. Następnie, gdy Czarna Śmierć, śmiertelna epidemia, zniszczyła Europę, obywatele ponownie zwrócili się przeciwko Żydom. Zaatakowali swoich żydowskich sąsiadów, oskarżając ich o zatruwanie studni. Arcybiskup przejął ich majątek. Ostateczny cios nastąpił na początku XV wieku, kiedy Arcybiskup Otto von Ziegenhain wypędził wszystkich Żydów nie tylko z miasta, ale z całej archidiecezji. Żadna społeczność żydowska nie istniała w Trewirze przez prawie dwieście lat. Istnieje jeszcze jedno połączenie warte poznania. Stary cmentarz żydowski poza murami miasta zawiera groby dziadków i pradziadków Karola Marksa. Dziadek Marksa był tutaj rabinem. Wrócimy do tej historii pod koniec naszej wycieczki. Podążaj za mapą, aż dotrzesz do dużego, otwartego placu. To nasz następny przystanek.