Spójrz na biały budynek bezpośrednio przed sobą. To jest Ratstrinkstube, czyli Tawerna Rady Miejskiej, gdzie jedynie członkowie rady miasta mogli pić. Dziś mieści się tam biuro informacji turystycznej, co można odbierać jako lekki spadek rangi. Ale prawdziwą atrakcją jest coś na górze. To ozdobny zegar na szczycie. Co godzinę, między 10:00 a 22:00, dwoje małych drzwi po obu stronach zegara się otwiera. Z jednej strony wyłania się postać w stroju kawalera, reprezentująca katolickiego generała, hrabiego Tilly'ego. Z drugiej strony pojawia się ponury człowiek w czerni, unoszący kufel do ust. To burmistrz Georg Nusch, a to, co oglądasz, to inscenizacja najsłynniejszej legendy Rothenburga. Oto historia. W roku tysiąc sześćset trzydziestym pierwszym, podczas Wojny Trzydziestoletniej, generał Tilly pojawił się u bram miasta z 40 000 żołnierzy. Protestantcki Rothenburg próbował się bronić, ale po trzech dniach walk, które kosztowały Tilly'ego 300 żołnierzy, jedna z wież prochowych eksplodowała, mur został przerwany, a miasto zostało zmuszone do poddania się. Wściekły, Tilly skazał członków rady miasta na śmierć. Ich żony błagały o litość. Ktoś zaproponował generałowi ogromny kufel wypełniony ponad trzema litrami winem frankońskim. Rozbawiony, Tilly rzekomo stwierdził, że jeśli ktoś zdoła go opróżnić jednym haustem, nie skrzywdzi miasta. Były burmistrz Nusch wystąpił naprzód, podniósł kufel i wypił do ostatniej kropli. Zajęło mu to około dziesięciu minut. Tilly, wierny swojemu słowu, odwołał egzekucje. Podobno Nusch spał potem nieprzerwanie przez trzy dni. Czy to prawda? Prawie na pewno nie. Historia nie pojawia się w pismach aż do ponad 100 lat później, a w rzeczywistości Rothenburg po prostu wykupił się przed armią najeźdźców za dużą sumę pieniędzy. Ale legenda była zbyt dobra, by ją puścić w zapomnienie. Lokalny poeta przekształcił ją w sztukę w XIX wieku i jest ona wystawiana co roku podczas Zielonych Świąt, z udziałem ponad stu kostiumowych aktorów-amatorów na scenie. UNESCO dodało ją do niemieckiej listy Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego. A rzeczywisty kufel, a może raczej powinienem powiedzieć domniemany kufel, o pojemności 3,5 litra, można zobaczyć w Muzeum Rothenburg, które mijamy później na naszej trasie. Teraz obróć się w kierunku wielkiego budynku, który dominuje nad jedną stroną placu.