Czy wiesz, że Bamberg ma jedną z najdziwniejszych historii powstania w Europie? Pozwól, że opowiem Ci tę historię. Tysiąc lat temu niemiecki król o imieniu Henryk zakochał się w wzgórzu w Bawarii. Tak, dobrze słyszałeś. Nie w kobiecie, lecz w wzgórzu. Henryk poślubił Kunegundę, szlachciankę z Luksemburga, i jako prezent ślubny podarował jej swoje posiadłości tutaj, w Bambergu. Ten dar nazywano Morgengabe, czyli „dar poranny”, który mąż wręczał żonie rano po nocy poślubnej. Było to jej osobiste zabezpieczenie finansowe. Potem Henryk został królem, a później cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego i miał wielki pomysł. Chciał przekształcić Bamberg w drugie Rzym. Więc poprosił Kunegundę, aby oddała swój dar ślubny, aby mógł założyć nowe biskupstwo tutaj. Zgodziła się, co podobno rozwścieczyło jej krewnych, którzy widzieli jak fortuna wymyka się z rąk. Henryk zbudował katedrę w zaledwie dziesięć lat, założył klasztor do szkolenia duchownych i rozplanował miasto na planie krzyża z kościołami na czterech punktach kompasu, rozciągając się na siedmiu wzgórzach, z każdym z niej koronowanym przez kościół lub zamek. To brzmi dość podobnie do Świętego Miasta Rzymu, co jest powodem, dla którego Bamberg często nazywany jest "Frankońskim Rzymem". Oto, co czyni Henryka i Kunegundę naprawdę wyjątkowymi. Są jedyną parą cesarską w historii, gdzie zarówno mąż, jak i żona zostali kanonizowani jako święci. Nie mieli dzieci, co średniowieczny Kościół interpretował jako dowód czystego, dziewiczego małżeństwa, oznaczającego święty związek poświęcony całkowicie Bogu i cesarstwu. Spacerując po Bambergu, napotkasz ich raz za razem w tej czy innej formie. Ich twarze są wyrzeźbione na portalach, ich cuda zobrazowane na grobowcach, a jedna legenda przypisuje nawet Kunegundzie uratowanie tego miasta przed alianckimi bombami dziewięćset lat po jej śmierci. Ale Bamberg to nie tylko historia świętej pary władców. To właściwie historia dwóch miast zmuszonych do dzielenia się jednym miastem. Biskupi Henryka rządzili z wzgórza, znanego jako Bergstadt. Poniżej, na wyspie w rzece, kupcy i rzemieślnicy budowali swój własny świat, Inselstadt. Te dwie społeczności przez wieki były zamknięte w walce o władzę, a ten konflikt jest zapisany w ulicach, budynkach, a nawet w położeniu ratusza, który stoi na moście w rzece, bo żadna z stron nie chciała ustąpić ziemi. Pod koniec XX wieku UNESCO przyznało temu całemu kompleksowi status Światowego Dziedzictwa, chroniąc ponad tysiąc trzysta wymienionych budowli w trzech historycznych dzielnicach. Teraz, kontynuuj podróż według mapy i odtwórz następną część, gdy tam dotrzesz.