Spójrz na bliźniacze, okrągłe wieże i ogromną starą tarczę zegara z perłowym cyferblatem przedstawiającym fazy księżyca. To Grosse Cloche, czyli Wielki Dzwon, i jest to jedna z zaledwie dwóch średniowiecznych bram miejskich, jakie pozostały w Bordeaux. Przez wieki to miejsce było bijącym sercem obywatelskiego Bordeaux. Dzwon tam w górze budził miasto, alarmował o pożarach i oznajmiał początek zbioru winogron każdego roku. Ale potem dzwon został zabrany. Pozwól, że opowiem, co się stało. Choć sól dzisiaj wydaje się zwykła, w tamtych czasach była jednym z najważniejszych towarów. Przed wynalezieniem lodówek była jedynym niezawodnym sposobem konserwacji mięsa i ryb, co sprawiało, że była niezbędna w każdym domu. I właśnie dlatego francuska korona zamieniła ją w źródło dochodu poprzez gabelle, królewski podatek od soli, który dał koronie władzę nad sprzedażą soli, zmuszając ludzi do zakupu jej z królewskich magazynów po zawyżonych cenach. W wielu częściach Francji rodziny były nawet zobowiązane do zakupu minimalnej ilości każdego roku, niezależnie od potrzeby. Tutaj, w południowo-zachodniej Francji, gdzie sól była długo obfita i swobodnie wymieniana, te nowe zasady były postrzegane jako atak na lokalne tradycje. Z dnia na dzień zwykli kupcy i rybacy zostali uznani za przemytników, tylko za kupno czy sprzedaż soli w sposób, w jaki zawsze to robili. I frustracja doprowadziła do buntu Pitaudsów. Tysiące chłopów, mieszczan, księży, a nawet lokalnych szlachciców powstało przeciwko podatkowi. Gdy powstanie dotarło do Bordeaux, rozwścieczony tłum zaatakował urzędników odpowiedzialnych za jego pobieranie, zabijając około dwudziestu poborców podatkowych, w tym zastępcę gubernatora króla. Reakcja króla Henryka II była szybka i bezwzględna. Odebrał dzwon tej wieży. Dla średniowiecznego miasta dzwon był jego głosem i niezależnością, a jego demontaż był publicznym uciszeniem. W końcu dzwon został zwrócony. A gdy już tu jesteśmy, na dawnej obywatelskiej centralnej części Bordeaux, pozwól, że opowiem jedną z najciemniejszych opowieści tego miasta. Ponad czterysta lat temu, na wsi, pasterski chłopiec w wieku trzynastu czy czternastu lat zaczął mówić innym dzieciom, że jest wilkiem, że ciemny pan lasu dał mu wilczą skórę i maść, i że polował i zjadał dzieci na polach. Dziewczynka, którą zaatakował, zgłosiła się i wskazała go. Gdy sąd Bordeaux go sądził, zdecydowali, że chłopiec nie jest potworem, ale chorym i złamanym dzieckiem, że to szaleństwo, a nie czary, i zamiast go stracić, zamknęli go w klasztorze, gdzie przeżył swoje krótkie życie bardziej jak dzikie zwierzę niż chłopak. Lata później, sędzia przyszedł go zobaczyć przy końcu jego życia. Chłopiec powiedział mu, bez żadnego wstydu, że najbardziej smakowało mu mięso małych dziewczynek, bo było delikatne. Teraz, gdy idziemy do następnego przystanku, chciałbym opowiedzieć o czymś, z czego Bordeaux jest znane. Dodałem dwa znaczniki na mapie, by uniknąć nieporozumień, ale tak naprawdę nie musisz się tam zatrzymywać. Możesz podążać za mapą, słuchając dalej.